20.7.05

¿INTENTA O BNG SALVAR A LA VOZ DE GALICIA?


Se é certo o que publican Xornal.com e Periodistadigital.com, o novo goberno galegos manterá as axudas á prensa galega. Segundo este último medio, "el BNG ha defendido que la prensa se quede en manos gallegas, como ha sido el caso de La Voz de Galicia que, de no ser por las ayudas públicas, podría haber pasado a formar parte del grupo Prisa o Vocento". Isto sorprende, tendo en conta a radical posición anti-galeguista de La Voz de Galicia, moi próxima a Paco Vázquez e aos sectores anti-autonomistas do PP, liderados por Romay Beccaría.

Isto publica o Xornal.Com:
El PSdeG-PSOE y el BNG afrontarán el mantenimiento de las cuantiosas ayudas a los medios de comunicación de Galicia con la intención de fijar "criterios objetivos y transparentes", según ha sabido Xornal.com. En ambos partidos se han alzado voces partidarias de acabar de inmediato con lo que, en privado, califican como "un escándalo", pero el pragmatismo les aconseja avanzar "poco a poco". El BNG ha defendido como criterio básico el incremento del uso del gallego; "tamén na prensa privada". Hasta 180 millones de euros (más de 30.000 millones de las antiguas pesetas) están en juego, incluyendo los fondos destinados a la CRTVG. Estimaciones de la ejecutiva del PSOE, facilitadas a este diario, cifran en al menos 72 millones de euros (unos 12.000 millones de las antiguas pesetas) el volumen de recursos públicos que, por distintas vías, llegan a los medios de comunicación de Galicia. Se trata de una cifra presupuestaria considerada entre las más altas de las que maneja la Administración gallega para los sectores productivos; máxime si se tiene en cuenta que la comunicación aporta al PIB mucho menos que otros sectores económicos. COMPRA-VENTA DE INFORMACIONES.- Esta desproporción económica sólo tiene una explicación política, basada en el interés de los dirigentes públicos por controlar las líneas editoriales e incluso informativas de los medios; de ahí, por ejemplo, la compra-venta de noticias oficiales que denunció el diario El País, poco antes de las elecciones que llevaron a BNG y PSOE al poder. Fuentes de la oposición también informaron a Xornal.com de que ya han detectado ayudas a los medios desde la práctica totalidad de las consellerías de la Xunta pero también desde entidades como Aguas de Galicia o Portos de Galicia, "que resultan cando menos sorprendentes, tendo en conta o seu fin social". Desde el BNG se cree indispensable "facer unha auditoría" y, posteriormente, abrir un diálogo con el sector. Según medios políticos, existen diarios en Galicia que reciben ayudas por las siguientes vías: convenios bilaterales con consellerías y entidades públicas, publicidad institucional, ayudas por el uso del idioma gallego, patrocinios de promociones editoriales, subvenciones para actos públicos, pago de monográficos sectoriales, compra-venta de informaciones oficiales, contratos de programas con la CRTVG, premios y ayudas inducidas de otras empresas, que al parecer suelen ser contratistas de la Administración. Este modelo, ya evaluado por PSOE y BNG en sus conversaciones para formar gobierno en Galicia, es el que ambos partidos tratan ahora de racionalizar.

Socialistas y nacionalistas temen que si cortan en exceso las ayudas a los medios, La Voz de Galicia pierda la galleguidad de su accionariado y ello dé lugar a la entrada de Prisa o Vocento en su capital. En el PSOE hay dos tendencias: la liberal, partidaria de que el mercado resuelva estas tensiones --es la que interesa a Prisa--, y la intervencionista, favorable a mantener las ayudas. Esta última está inspirada por el alcalde de A Coruña, Francisco Vázquez, amigo personal del editor Santiago Rey Fernández-Latorre, a quien condecoró con las máximas distinciones del concello coruñés. En el BNG también son decididos partidarios de que La Voz de Galicia siga en manos de capital gallego pero quieren conciliar este objetivo con una racionalidad en las ayudas públicas, que en su caso quisieran vincular a la "potenciación do idioma galego" en las páginas de los diarios. Tradicionalmente, La Voz de Galicia se ha declarado en contra de las ayudas y sostiene que las que recibe, aun siendo cuantiosas, no son proporcionales a su cuota de mercado en Galicia. Denuncia así tratos de favor a diarios de menor circulación, entre los que destacaría El Correo Gallego.

ECG: "Presión da Cope sobre Fraga por unha canle dixital"

A máis que previsible adxudicación mañá das dúas cadeas de televisión dixital en Galicia puxo nerviosos a dous dos candidatos. A Cadena Cope, de forma pública, está a presionar ó presidente da Xunta en funcións, Manuel Fraga, para que opte pola súa proposta.
Mentres, o editor de La Voz volveu a reunirse onte co líder do PP. Ambos os dous queren a adxudicación fronte a un terceiro candidato, do que forman parte cinco empresas xornalísticas galegas (Faro de Vigo, La Región, El Progreso, El Ideal e EL CORREO), a principal empresa de distribución cinematográfica de España, Filmax, e o empresario coruñés, Juan Carlos Rodríguez Cebrián (sobriño de Amancio Ortega).
A Cope leva varios días despregando as súas baterías para forzar a Manuel Fraga a que adxudique as dúas canles á súa empresa e a La Voz de Galicia. Onte os seus faladeiros, Ricardo Rodríguez, Alberto Recarte, Amando de Miguel, Isabel Durán e Cayetano Álvarez de Toledo dedicaron boa parte do programa LA Mañana a descualificar ó grupo de empresas xornalísticas e a presionar a Fraga con argumentos como que “os electores do PP non lle perdoarían nunca a Fraga que non lle adxudicase unha das cadeas de televisión en Galicia á Cadena Cope”.
Os citados faladeiros, demagóxicamente e terxiversando a realidade, sostiveron que “hai en marcha unha operación para convencer a Fraga de que non lle conceda unha canle á Cope e si ós empresarios galegos” e, no colmo da desinformación, sostiveron que “este grupo de empresarios que se constituíu como independentes ou galeguistas ten detrás o do imposto do patrimonio, é dicir, o señor Jesús de Polanco”.
Demostrando unha total falta de información, os colaboradores da Cope aseguraban que “tras o grupo de empresarios galegos está Prisa” e que “non teñen interese en emitir, só queren impedir que se oia e se vexa a televisión da Cope en Galicia”.
Os faladeiros da cadea dos bispos fixeron público o seu temor a que “a conspiración ou manobra posta en marcha polo Grupo Prisa” faga cambiar a, segundo eles, decisión xa tomada de adxudicar unha canle dixital á Cope. “Fraga estase a deixar convencer”, asegurou Alberto Recarte, “porque é a contrapartida de que así podería liderar a oposición en Galicia e abrir unha nova fronte a Mariano Rajoy”.
“Non pode ser que o PP en Galicia”, dixo Isabel Durán, “siga en mans dun señor de 83 anos, pero non é posible un recambio se Fraga modifica esta concesión (dando a entender, novamente, que a Cope xa é unha das dúas adxudicatarias)”. “Sería un atentado contra a liberdade de expresión”, sentenciou un dos faladeiros que volveu a referirse a que todas as informacións falan de que as dúas canles está prevista que pasen a mans “de La Voz de Galicia e a Cadena Cope” porque “é o mellor proxecto e teñen maior presenza empresarial”.
Os faladeiros, antes de cambiar de tema, expresaron a súa sensación de que “as presións do Grupo Prisa, a través dos empresarios galegos, forman parte dunha campaña de intoxicación” co obxectivo de “potenciar o papel de Fraga fronte ós desexos de cambio de Rajoy”.

O papel de ‘La Voz’
Por outra parte este periódico puido saber que o editor de La Voz de Galicia, Santiago Rey se ­reuniu onte co presidente da Xunta en funcións, Manuel Fraga, nun céntrico restaurante compostelán. Os dous mantiveron unha comida privada na que, con toda probabilidade, se falou da concesión das dúas licenzas autonómicas de televisión dixital. La Voz considérase merecedora dunha delas. É, polo menos, a segunda comida que manteñen o fundador do PP e Santiago Rey desde as eleccións do 19-J.

Os máis afastados a Prisa
Os faladeiros da Cope demostraron o seu total descoñecemento do tema que abordaban. O grupo galego, que opta a unha licenza, está formado polos empresarios de comunicación máis afastados ó Grupo Prisa que se poidan encontrar en Galicia. Ningunha das 5 empresas xornalísticas mantén relacións co hólding de Polanco, aínda que algunhas si o fan cos seus máis directos competidores, como El CORREO, aliado co Mundo, e Filmax, que rivaliza coa distribuidora de películas de Sogecable. Dicir que Prisa está detrás deste grupo é, sinxelamente, unha barbaridade.

15.7.05

The Harvard International Journal of Press/Politics. 1 July 2005; Vol. 10, No. 3

The Rest of the Story: Public Health, the News, and the 2001 Anthrax Attacks Liana Blas Winett and Regina G. Lawrence The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 3-25 http://hij.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/3/3?etoc

Death in Wartime: Photographs and the "Other War" in Afghanistan Barbie Zelizer The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 26-55 http://hij.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/3/26?etoc

The Fox News Factor Jonathan S. Morris The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 56-79 http://hij.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/3/56?etoc

The Influence of Celebrity Endorsements on Young Adults' Political Opinions David J. Jackson and Thomas I. A. Darrow The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 80-98 http://hij.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/3/80?etoc

Women and Crisis Reporting: Television News Coverage of Political Crises inthe Caribbean John B. Sutcliffe, Martha F. Lee, and Walter C. Soderlund The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 99-124 http://hij.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/3/99?etoc

Terrorism as a Context of Coverage before the Iraq War Amy Fried The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 125-132 http://hij.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/3/125?etoc

Book Notes Scott L. Althaus The Harvard International Journal of Press/Politics 2005;10 133-134 http://hij.sagepub.com/cgi/reprint/10/3/133?etoc

14.7.05

XORNAL: PSOE y BNG seguirán dando ayudas económicas a la prensa de Galicia

El PSdeG-PSOE y el BNG afrontarán el mantenimiento de las cuantiosas ayudas a los medios de comunicación de Galicia con la intención de fijar "criterios objetivos y transparentes", según ha sabido Xornal.com. En ambos partidos se han alzado voces partidarias de acabar de inmediato con lo que, en privado, califican como "un escándalo", pero el pragmatismo les aconseja avanzar "poco a poco". El BNG ha defendido como criterio básico el incremento del uso del gallego; "tamén na prensa privada". Hasta 180 millones de euros (más de 30.000 millones de las antiguas pesetas) están en juego, incluyendo los fondos destinados a la CRTVG. Estimaciones de la ejecutiva del PSOE, facilitadas a este diario, cifran en al menos 72 millones de euros (unos 12.000 millones de las antiguas pesetas) el volumen de recursos públicos que, por distintas vías, llegan a los medios de comunicación de Galicia. Se trata de una cifra presupuestaria considerada entre las más altas de las que maneja la Administración gallega para los sectores productivos; máxime si se tiene en cuenta que la comunicación aporta al PIB mucho menos que otros sectores económicos.

COMPRA-VENTA DE INFORMACIONES.- Esta desproporción económica sólo tiene una explicación política, basada en el interés de los dirigentes públicos por controlar las líneas editoriales e incluso informativas de los medios; de ahí, por ejemplo, la compra-venta de noticias oficiales que denunció el diario El País, poco antes de las elecciones que llevaron a BNG y PSOE al poder. Fuentes de la oposición también informaron a Xornal.com de que ya han detectado ayudas a los medios desde la práctica totalidad de las consellerías de la Xunta pero también desde entidades como Aguas de Galicia o Portos de Galicia, "que resultan cando menos sorprendentes, tendo en conta o seu fin social". Desde el BNG se cree indispensable "facer unha auditoría" y, posteriormente, abrir un diálogo con el sector. Según medios políticos, existen diarios en Galicia que reciben ayudas por las siguientes vías: convenios bilaterales con consellerías y entidades públicas, publicidad institucional, ayudas por el uso del idioma gallego, patrocinios de promociones editoriales, subvenciones para actos públicos, pago de monográficos sectoriales, compra-venta de informaciones oficiales, contratos de programas con la CRTVG, premios y ayudas inducidas de otras empresas, que al parecer suelen ser contratistas de la Administración. Este modelo, ya evaluado por PSOE y BNG en sus conversaciones para formar gobierno en Galicia, es el que ambos partidos tratan ahora de racionalizar.

LA POSICIÓN DEL PSOE.- Según el secretario de Organización del PSOE, José Blanco, el PP incrementó en este año electoral su gasto no financiero en un 9,6% y engrosó su deuda para financiar principalmente la Compañía de Radio y Televisión de Galicia (CRTVG). Blanco, uno de los políticos con más peso en el PSOE y por extensión más infljuyentes allí donde gobiernan los socialistas, cree que la CRTVG y los medios privados no deben seguir consumiendo tantos recursos públicos "en una comunidad donde aún faltan guarderías". Aún así, según ha sabido Xornal.com, el futuro presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño, no desea que su gobierno tome "medidas drásticas", sino "paulatinas". Su gran incógnita y la de Anxo Quintana, futuro vicepresidente, es qué hacer ante las crecientes necesidades de recursos públicos de La Voz de Galicia y su grupo multimedia, de ahí que se hayan celebrado conversaciones al respecto en fechas aún recientes.

INQUIETA EL FUTURO DE LA VOZ DE GALICIA.- Socialistas y nacionalistas temen que si cortan en exceso las ayudas a los medios, La Voz de Galicia pierda la galleguidad de su accionariado y ello dé lugar a la entrada de Prisa o Vocento en su capital. En el PSOE hay dos tendencias: la liberal, partidaria de que el mercado resuelva estas tensiones --es la que interesa a Prisa--, y la intervencionista, favorable a mantener las ayudas. Esta última está inspirada por el alcalde de A Coruña, Francisco Vázquez, amigo personal del editor Santiago Rey Fernández-Latorre, a quien condecoró con las máximas distinciones del concello coruñés. En el BNG también son decididos partidarios de que La Voz de Galicia siga en manos de capital gallego pero quieren conciliar este objetivo con una racionalidad en las ayudas públicas, que en su caso quisieran vincular a la "potenciación do idioma galego" en las páginas de los diarios. Tradicionalmente, La Voz de Galicia se ha declarado en contra de las ayudas y sostiene que las que recibe, aun siendo cuantiosas, no son proporcionales a su cuota de mercado en Galicia. Denuncia así tratos de favor a diarios de menor circulación, entre los que destacaría El Correo Gallego.

LOS CÁLCULOS DEL PP.- Mientras tanto, desde el PP observan con atención este panorama y se disponen a adjudicar dos nuevos canales de televisión, a los que optan tres candidatos con posibilidades reales: la Cope, La Voz de Galicia y un grupo de medios gallegos, arropados por un destacado productor de cine y un emergente financiero coruñés. En el Gobierno de Manuel Fraga la unanimidad no es absoluta sobre esta compleja decisión, pero existe una propuesta parcialmente favorable al sector de la comunicación de Galicia. El PP valora a este respecto qué harán a partir de ahora los medios que le han sido afines: en algunos casos por coincidencia ideológica y en otros, sobre todo por interés económico.

13.7.05

World's best newspapers

The Financial Times is the world's best newspaper, according to a survey of executives, politicians, university lecturers, journalists and advertising professionals conducted by a Swiss-based consultant, Internationale Medienhilfe (IMH). The FT repeats on the top of the list, while WSJ. Frankfurter Allgemeine and Le Monde go up in its figures. On the other side, NYT and the Intl Herald Tribune lose up to 13 and 6 points each. Spaniard El País falls from 7th to 9th position, but still remains in the top ten (brackets show the 2003 results).

1 Financial Times (UK) 19.4 (20.7)
2 Wall Street Journal (US) 17.0 (7.5)
3 Frankfurter Allgemeine (Germany) 16.2 (10.9)
4 Le Monde (France) 12.5 (2.1)
5 Neue Zuercher Zeitung (Switzerland) 12.1 (15.0)
6 New York Times (US) 8.1 (21.3)
7 Intl Herald Tribune (France) 5.2 (11.3)
8 Asahi Shimbun (Japan) 2.6 (0.4)
9 El Pais (Spain) 1.9 (4.8)
10 Corriere della Sera (Italy) 1.3 (0.7)
Other papers 3.7 (3.8)

12.7.05

JOURNALISM, 1 August 2005; Vol. 6, No. 3














Gendered news? Cynthia Carter Journalism 2005;6 259-263 http://jou.sagepub.com/cgi/reprint/6/3/259?etoc

Lonely at the top: Gendered media elites in Sweden Monika Djerf-Pierre Journalism 2005;6 265-290 http://jou.sagepub.com/cgi/content/abstract/6/3/265?etoc

The gendered and sexualized relationship between Israeli women journalists and their male news sources Einat Lachover Journalism 2005;6 291-311 http://jou.sagepub.com/cgi/content/abstract/6/3/291?etoc

The feminist cable collective as public sphere activity Linda Steiner Journalism 2005;6 313-334 http://jou.sagepub.com/cgi/content/abstract/6/3/313?etoc

The veil as a means of legitimization: An analysis of the interconnectedness of gender, media and war Elisabeth Klaus and Susanne Kassel Journalism 2005;6 335-355 http://jou.sagepub.com/cgi/content/abstract/6/3/335?etoc

Masculine tears, feminine tears - and crocodile tears: Mourning Olof Palme and Anna Lindh in Finnish newspapers Mervi Pantti Journalism 2005;6 357-377 http://jou.sagepub.com/cgi/content/abstract/6/3/357?etoc

Blinded by 'objectivity': How news conventions caused journalists to miss the real story in the 'Our Lady' controversy in Santa Fe Kevin Dolan Journalism 2005;6 379-396 http://jou.sagepub.com/cgi/content/abstract/6/3/379?etoc

Book Review: Women and Journalism Gertrude J. Robinson Journalism 2005;6 397-399 http://jou.sagepub.com/cgi/reprint/6/3/397?etoc

7.7.05

UN SEGREDO: O GALEGO VENDE (Marcos S. Pérez, Revista EcoDixital)

En Galicia prodúcese unha contradición entre os usos lingüísticos da sociedade, claramente bilingüe, e os da prensa, practicamente monolingüe en castelán. E é que tan só cinco de cada cen páxinas están en galego (5,1%). A nosa lingua aparece pouco nas páxinas dos xornais, e cando o fai é case sempre en determinadas seccións, como Local ou Cultura, e en certos xéneros, coma os artigos de opinión ou as entrevistas. En cambio, o galego atopa menores dificultades para a súa entrada na prensa diaria a través da publicidade: doce cada cen páxinas de publicidade están na nosa lingua, unha cifra pequena pero que triplica a presenza do galego nos contidos informativos. ¿Será que o galego vende?

Figura nº1. Proporción de contidos en galego, nas páxinas de publicidade e no resto do xornal

As administracións públicas son o motor da publicidade en galego, xa que contratan case a metade das insercións, seguidas das empresas privadas (20%) e das asociacións (16%). Isto significa que máis da metade da publicidade inserida en galego nos xornais é de orixe privada, rompendo o mito de que a promoción da lingua é tan só cousa das institucións públicas. Dentro das empresas privadas, sobrancean as dúas principais caixas de aforros, e máis algúns centros comerciais de Santiago, Ferrolterra e Pontevedra. Entre a publicidade de orixe pública, a Xunta insire catro de cada dez páxinas e os concellos case o 25%, mentres que o resto distribúese entre a CRTVG, as universidades e as deputacións.
Algunhas cabeceiras rexeitan o uso práctico da lingua galega como vehículo de contidos, pero en cambio realizan un uso simbólico: os xornais falan de si mesmos en galego. Dúas de cada dez páxinas empregadas para a autopromoción (22%) están na nosa lingua, o que duplica a súa presenza media na superficie publicitaria. La Voz úsao en máis da metade das súas promocións (52%), El Progreso achégase ao cincuenta por cento (46%) e o Diario de Pontevedra rolda o corenta (39%). O emprego práctico do galego fica moi por debaixo do simbólico, como se se dubidase da idoneidade da lingua para certos ámbitos. As cabeceiras consideran que o galego é máis apropiado para anunciar un produto ou vender o propio xornal que para informar. Do mesmo xeito, semella que serve para facer chistes ou para escribir artigos de opinión (a súa presenza nestes xéneros é frecuente), mais non para relatar a actualidade.

Figura nº2. Proporción de autopromocións en galego publicadas polos xornais

Do mesmo xeito, o galego semella non ser un soporte válido para os contidos políticos, agás para a publicidade dos propios partidos. Nas dúas semanas que precederon aos comicios locais de maio de 2003, a publicidade inserida no noso idioma acadou proporcións medias de entre o vinte e o trinta por cento de todos os anuncios contratados, e a meirande parte destas insercións correspondéronlles aos partidos políticos. Polo tanto, aquí tamén se fai un uso simbólico do galego, úsase como imaxe de marca porque se confía en que a nosa lingua "vende", é dicir, que chega mellor á cidadanía e é mellor aceptada.
Mentres que as empresas, os partidos políticos e os propios xornais en canto empresas (á hora de autopromocionarse) fan un uso práctico do galego, os xornais non realizan ese mesmo uso á hora de informar, de comunicarse cos seus lectores. Consideran que non é un vehículo axeitado para a información, e cando se lles reclama un aumento da presenza da nosa lingua nas súas páxinas, responden aludindo a supostos estudos de mercado que nunca se fan públicos e que ninguén coñece. Asemade, estudos publicados amosan unha reivindicación xeral a prol dunha maior presenza do galego na prensa. Así, dúas de cada tres persoas (70%) consideraban en 1996 que había "pouca" ou "moi pouca" información en galego, e un inquérito publicado recentemente pola Sección de Lingua do Consello da Cultura indicaba que un sesenta por cento dos lectores habituais de prensa consideraba que debía aumentar a presenza de galego nos xornais. Porén, malia que as nosas cifras indican un lixeiro ascenso dos contidos publicados, seguimos a falar de porcentaxes testemuñais: nos últimos trece anos o galego aumentou a súa presenza na prensa escrita en case un punto porcentual, pasando do 4,12 ao 5,11. Con estes datos, é necesario asumir o fracaso das políticas públicas de fomento do uso da lingua galega na prensa diaria.
As empresas non teñen por que empregar o galego por motivos ideolóxicos, senón por razóns puramente prácticas e de senso común: é a lingua principal para a meirande parte dos cidadáns, e sete de cada dez lena sen problemas. Así pois, o galego vende, axuda a chegar á xente, a comunicarse con ela e a que se interese por un produto, ben sexa un automóbil, un partido político ou o contido dun xornal. O galego vende, pero non llo digan a ninguén: é unha información moi valiosa.

i A investigación, que será publicada proximamente polo Consello da Cultura Galega, foi realizada no ano 2003 por un grupo de investigación da Facultade de Ciencias da Comunicación, formado por Miguel Túñez, Berta García e Marcos Pérez, para o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia e o Consello da Cultura ao abeiro da axuda concedida pola Dirección Xeral de Relacións Laborais.
ii Cómpre salientar que as corporacións locais contratan toda a súa publicidade en galego, agás os concellos de Ourense (o 12% da súa publicidade apareceu en castelán) e, sobre todo, o da Coruña (o 78% en castelán).
iii Goyanes, Helena; Núñez Singala, Manuel C.; Romero, Patricia; e Túñez, Miguel: A Información en Galego, Edicións Lea, Santiago de Compostela, 1996.
iv Monteagudo, Henrique e Bouzada, Xan: A Lingua Galega nos medios de comunicación, 2005, en http://www.consellodacultura.org/mediateca/publicacions/lingua_medios.htm
v Censo do INE, 2001 en http://www.ine.es/censoe/menucenso.htm

6.7.05

Columbia Journalism Review

New in the July issue of Columbia Journalism Review:

How the Mainstream Media Can Stand Tall Again: • Douglas McCollam urges a cowed and battered mainstream media to rise out its defensive crouch, and proposes a strategy for the coming rounds. http://www.cjr.org/issues/2005/4/mccollam.asp

AND: How the New York Times Coverage of Pop Culture Catches the Froth but Misses the Current The Times has revamped its culture coverage, mapping new beats and adding dozens of reporters who track every trend and development. But despite its ample staff and resources, and its perch atop the media pecking order, the Times’s report manages to miss a major component of the pop-culture story – its impact on society. Read Michael Massing’s cover piece, Off Course: http://www.cjr.org/issues/2005/4/massing.asp

Also in this issue: Trudy Lieberman shows how the press helps push prescription drugs -- sometimes with dire consequences. http://www.cjr.org/issues/2005/4/lieberman.asp

And: Michael Shapiro on passion and power at a small town daily; the editors on what Howard Fineman should have said to Don Imus about journalism during wartime; Mariah Blake explores why some world crises get media attention and some remain invisible; John Dinges describes the soul searching among the troubled journalists of Venezuela. Terrence Smith talks to a spy and Deborah Solomon wonders if she’ll get into heaven. And much more.

5.7.05

TRIUNFO, EN REDE

La Universidad de Salamanca ha comenzado la digitalización de la colección completa de la revista “Triunfo”, considerada como “el símbolo de la resistencia cultural frente al franquismo”, según su editor y director, José Ángel Ezcurra. Estudiosos, nostálgicos y lectores de las generaciones que no llegaron a conocer la publicación podrán acceder con facilidad a sus páginas a través de este proyecto, que incluye también la revista “Tiempo de Historia”, dirigida por Eduardo Haro Tecglen y editada por la misma empresa para sacar información histórica sobre la II República y la Guerra Civil.
La tarea se prevé que esté terminada para el mes de octubre de 2006, pero “Triunfo Digital”, como muestra, ya tiene situados en la red (www.triunfodigital.com) varios ejemplares de la colección, que entre junio de 1962 y julio-agosto de 1982 editó 911 números, aparte de los mensuales sobre aspectos monográficos. Además de figurar los números secuestrados por la censura, también se incluirán galeradas con las prohibiciones y correcciones así como documentación sobre los expedientes de sanción y secuestro, con el fin de contextualizar su conflictivo recorrido frente a la actuación censora.

Severiano Hernández, responsable del Servicio de Archivos y Bibliotecas de la Universidad de Salamanca, ha indicado que para la presentación facsimilar de las páginas “se ha concebido un sistema fundamentalmente intuitivo y fácil, de tal forma que se pretende reproducir el rito de la lectura cotidiana de las páginas de la revista”. Así, se ofrece un menú con presentación y un sistema de búsqueda combinada que aporta la posibilidad de navegar por cada una de sus páginas.

Por su parte, el asesor científico del proyecto, el catedrático José Antonio Pérez Bowie, destacó que muchas personas podrán conocer “lo que supone el lenguaje de esta revista como ruptura frente al lenguaje anquilosado del franquismo”. Con la digitalización los lectores de antaño y la nuevas generaciones “van a tener la oportunidad de tener al alcance del ratón la revista, como un documento que sigue estando vivo para cualquier lector joven que se acerque, para ayudarle a comprender el pasado y entender el presente”, añadió Bowie.

En ese sentido, José Ángel Ezcurra ha apuntado que “las nuevas generaciones podrán observar en qué medio se desenvolvía una publicación de ese tipo”. En su opinión, el “posibilismo” que a veces se reprochó a la revista debe considerarse como la forma de “alcanzar hasta donde se podía en cada momento, frente a la excusa de reducirse a no hacer nada porque la censura no lo permitía”.

29.6.05

O CAMBIO CHEGA AOS MEDIOS

Rumore, rumore. En GaliciaDiario.com contan que Xosé Antonio Perozo e Javier Otero soan como posibles substitutos de Alfonso Cabaleiro á fronte da Secretaría xeral de Medios. A CRTVG ten tamén os seus candidatos, para a dirección xeral hai unha terna integrada por José Luis Gómez, Fernando Salgado e Valentín Alejandro.
Pola súa banda, Libertad Digital afirma que Rodolfo Irago, actual xefe de informativos da Cadena SER, podería ser nomeado director da CRTVG.

DATOS EGM: BAIXA LA VOZ

Ventos de crise en La Voz de Galicia. Os últimos datos do EGM, publicados hoxe, amosan un descenso do xornal coruñés de 62.000 lectores dende marzo, e unha baixada acumulada de 136.000 lectores no último ano.
El País mantén unha suba constante que o leva a achegarse a Marca, que perde máis de cen mil lectores no último ano. El Mundo é a cabeceira que máis sobe, 149.000 lectores nun ano, e lévalle xa máis de medio millón de lectores aos seus máis directos perseguidores.
El Periódico, ABC e La Vanguardia mantéñense estábeis, aínda que baixan, o mesmo que La Razón. Sobe case 60 mil lectores El Correo Español, que se sitúa 11º a só cinco mil lectores de La Voz.
En Galicia, o Faro baixa lixeiramente e El Progreso e La Región seguen por debaixo de 90 mil lectores. ECG non mantén as súas espectaculares cifras da última onda e regresa aos seus niveis habituais (91.000)

Datos de Maio04 Nov04 Mar05 Maio05 (evolución maio 04- maio 05)

EL PAÍS: 2098-2155-2191-2186 (+88)
EL MUNDO: 1251-1314-1387-1400 (+149)
EL PERIODICO: 885-884-893-874 (-9)
ABC: 876-903-852-839 (-37)
LA VANGUARDIA: 765-800-766-735 (-30)
LA VOZ DE GALICIA: 696-679-652-590 (-136)
ECE-EPV: 527-544-563-585 (+58)
LA RAZÓN: 456-458-438-449 (-7)
LA NUEVA ESPAÑA: 364-369-371-378 (+14)
LEVANTE: 327-361-353-346 (+19)
DIARIO VASCO: 338-322-324-337 (-1)
FARO DE VIGO: 304-303-287-291 (-13)
HERALDO: 305-305-309-281 (-24)

27.6.05

Communication Research 1 August 2005; Vol. 32, No. 4

The Impact of Mood on Persuasion: A Meta-Analysis Craig R. Hullett Communication Research 2005;32 423-442 http://crx.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/4/423?etoc

Why Does It Hurt?: The Perceived Causes of Hurt Feelings Anita L. Vangelisti, Stacy L. Young, Katy E. Carpenter-Theune, and Alicia L. Alexander Communication Research 2005;32 443-477 http://crx.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/4/443?etoc

News about Genetics and Smoking: Priming, Family Smoking History, and News Story Believability on Inferences of Genetic Susceptibility to Tobacco Addiction Joseph N. Cappella, Caryn Lerman, Anca Romantan, and Lemi Baruh Communication Research 2005;32 478-502 http://crx.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/4/478?etoc

Switching Social Identities:: The Influence of Editorial Framing on Reader Attitudes Toward Affirmative Action and African Americans John D. Richardson Communication Research 2005;32 503-528 http://crx.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/4/503?etoc

24.6.05

THE POLITICAL BUILDING OF EUROPE

Europa camiña cara á súa unidade política, cara á constitución dun único Estado ou Federación, que se converterá na primeira potencia económica e política do mundo. A Unión será un Estado multinacional, abrindo así unha nova etapa no eido das relacións internacionais e no da organización interna dos Estados. Europa pode construírse a partir dos estados xa existentes (De Gaulle foi o gran defensor do que chamou l’Europe des patries, é dicir, a Europa dos Estados), sobre os distintos pobos ou nacións[i], ou a partir da vontade política dos cidadáns, individualmente. Para Barreiro Rivas, a idea da Europa postnacional de Habermas (2000), quizais debe traducirse como a da Europa postestatal, porque segundo Barreiro
“todos os cambios que se están operando no mapa da Europa occidental apuntan moito máis cara á relativización do Estado (que é tanto como dicir a súa desnaturalización) que cara á desaparición das características morfolóxicas nas que se asenta a conciencia da nacionalidade” (Barreiro, 2004:31).

Habermas augura a fin das nacións e dos estados-nación tal e como os coñecemos hoxendía, artefactos tipicamente decimonónicos e xa anquilosados. Outros autores concordan con el en que a nova xeira política vai pór en cuestión os marcos territoriais de decisión forxados ao abeiro das vellas concepcións políticas (Barreiro, 2004:40). Autores como Jauregui e Nagel van máis aló e sinalan que xunto á desaparición do concepto de Estado-nación estamos a vivir un proceso de potenciación das nacións sen Estado e máis das rexións no novo marco europeo. Ademais, a actual globalización financeira e económica[ii] non respecta fronteiras estatais, o que pode ser aproveitado polas nacións sen estado que saiban especializarse e presentarse como modernas e flexíbeis. Mesmo existen fundacións (como a Foundation Europe of Cultures) que defenden a diversidade cultural como posíbel estímulo para o crecemento económico. No novo escenario europeo, a estratexia política das nacións sen Estado muda, necesariamente. En palabras de Gurutz Jáuregi:
“El objetivo de las reivindicaciones nacionales no debería ir dirigido tanto a la constitución de un Estado nacional, sino a la obtención de un poder político propio suficiente para estructurar su convivencia interna y regular sus relaciones externas con otras naciones o colectividades” (Jáuregi, Gurutz: La nación y el estado nacional en la perspectiva de la Unión Europea, 476).

Con todo, ante o novo tempo que fai tremer os vellos conceptos de nación e estado, Habermas pregúntase: ¿pode a democracia, tal como se desenvolveu no Estado Social, manterse e desenvolverse máis aló das fronteiras nacionais? (Habermas, 2000:9). O alemán propón a construción de novas unidades sociais (podemos chamalas igualmente nacións) baseadas en valores tipicamente democráticos, como a liberdade individual[iii], a solidariedade ou a igualdade de oportunidades. Deste xeito, as novas nacións non estarían xa construídas sobre referentes obxectivos (lingua, territorio) senón sobre valores máis universais, dun xeito semellante a como se configura a nación norteamericana dende 1776, ou como propuña o espírito da Revolución Francesa. Ademais, unha alternativa á euforia desatada pola política neoliberal podería consistir en atopar unha fórmula de proceso democrático que fose máis aló do Estado-Nación. Actualmente, as sociedades existentes, baseadas no Estado-Nación, pero superadas nas súas capacidades polas distintas bagas de desnacionalización, non teñen máis remedio que “abrirse” a unha sociedade mundial que se lles impuxo a través da economía (Habermas, 2000:84).

Estas reflexións son moi oportunas para o proceso de state-building e de incipiente nation-building europeo, no momento en que os politólogos buscan ansiosamente non-majoritarian sources of legitimacy (fontes de lexitimación non baseadas no principio da maioría) para a Europa do futuro. Fai falla unha conciencia de pertenza común que faga posíbel que aqueles “asociados e unidos libremente” se identifiquen entre eles como cidadáns (Habermas, 2000:33). Habermas fálanos do patriotismo constitucional, o que outros identifican sobre todo co novo patriotismo europeo; o pensador fala de incorporar novos referentes para a construción simbólica das nacións e das sociedades, necesaria para o normal funcionamento da democracia, polos valores de solidariedade e unidade que aporta. A mobilización política dos “súbditos” esixe primeiro a integración cultural dunha poboación heteroxénea. Este desideratum satisfaino a idea de nación, con cuxa axuda os membros dun Estado constrúen unha nova forma de identidade colectiva que vai máis aló das lealdades adquiridas dende o nacemento (Habermas, 2000:88). O simbolismo cultural dun pobo produce unha unidade imaxinaria e lles proporciona aos habitantes do mesmo territorio estatal (que até daquela só posuían identidade abstracta mediada xuridicamente) a conciencia de pertencer a algo común. Só a construción simbólica dun pobo fai do Estado moderno un Estado nación.
Con todo, a constitución dunha unión política europea completa, mesmo cando esta unión xere riscos de identificación que vaian construíndo unha identidade nacional europea, non significará necesariamente a automática desaparición das previas identidades nacionais. Para Barreiro, seguirán pervivindo
“moitos dos elementos de autoidentificación que estruturan as amplas colectividades que subxacen á Europa dos Estados, coa mesma lóxica coa que Stein Rokkan descubriu a formación das grandes correntes identitarias que precederon á aparición dos Estados-nación” (Barreiro, 2004:32).

O proceso que estamos a vivir e que nos encamiña cara á coexistencia dunha identidade colectiva europea xunto ás actuais identidades nacionais non é novo, e na historia de Europa atopamos varios exemplos de experiencias semellantes. Unha delas é a da propia Gran Bretaña, na que xunto ás identidades nacionais inglesa, galesa e escocesa existe unha innegábel identidade británica. Do mesmo xeito, durante o século XIX, no Imperio Austro-Húngaro, políticos e pensadores austríacos, checos e doutras nacións (Palacky, Rieger, Kramar, así coma os intelectuais socialdemócratas e socialistas) querían converter a Austria nunha federación multinacional de grupos nacionais e nacións politicamente independentes. Igualmente, o líder nacionalista checo Masarik soñaba con crear un estado checoslovaco multinacional, no que convivisen checos, eslovacos, alemáns e ucraínos, nunha caste de Suíza centroeuropea. Porén, a construción dunha identidade paneuropea pode non significar a fin dos conflitos entre identidades existentes no interior da Unión, pois en principio o feito de que dúas identidades colectivas sexan subsumíbeis nunha de orde superior non as priva da súa relación de incompatibilidade. Autores como Pérez-Agote reforzan esta opinión, ao sinalar a posibilidade da existencia de varias identidades nacionais superpostas:
“Una identidad colectiva puede estar en relación de alteridad con otra, siendo en principio incompatible con ella, pero pudiendo en ciertas situaciones darse una cierta subsunción de ambas en una identidad colectiva común de orden superior que implica el paso a la latencia de las dos identidades colectivas en relación de alteridad y la puesta en funcionamiento de otra identidad colectiva de superior orden que subsume a las dos primeras” (Pérez Agote, Alfonso: Modelo fenomenológico-genético para el análisis comparativo de la dimensión...; 311).

Porén, o certo é que aínda non podemos falar dunha sociedade civil europea. Os pais da Europa unida, como Jean Monnet, profetizábana e crían que a integración económica, cun mecanismo case automático, produciría novas alianzas transnacionais entre grupos subnacionais, de clase, e de presión sectorial e profesional, e que estas alianzas fortalecerían aínda máis a integración, que xa non só sería económica, senón política e social. Este proceso non foi tan automático como os europeístas dos anos cincuenta pensaban, e o propio Jean Monnet, anos despois da creación da CEE, afirmou “si c’etait à refaire, je commençarais par la culture”. Daquela, ¿poderemos falar algún día da “nación europea” ou dunha caste de sentimento identitario pan-europeo? Alguén dixo unha vez que somos o que soñamos e a constitución dunha identidade colectiva europea leva sendo perseguida por moitos homes e mulleres dende hai décadas. Por exemplo, Dankwart Rustow afirmaba xa en 1968:
“Since World War II, common European loyalties have begun to compete with the national allegiances of the past, and to that extent the European countries are losing their character as nations: if the process should continue, our descendants may one day be able to speak of a European Nation” (en Connor, 1993: 353).

Do mesmo xeito, outros autores, como Tiryakian, coinciden en augurar hoxendía o éxito do proceso de nation-building europeo:
“One may view the next half-century as the restructuration of collective national identity in Europe. In an unguarded moment of optimism, I think that one scenario for the year 2050 may be that an integrated European economic system framed by a political confederation that would allow for both an enlarged pan-European identity based on political rights and regional-cultural identity” (Tiryakian, 1993: 342)
De novo, ¿poderemos falar algún día dunha nación europea? E outra vez: somos o que soñamos ser. A nosa xeración vai ter a responsabilidade de construír política e socialmente a Unión, o maior espazo de liberdade, xustiza e solidariedade do mundo. Un lugar para sermos cidadáns europeos.

[i] Xa en 1984 o Parlamento Europeo pronunciouse a favor de relacións directas entre a CEE e as súas rexións. A Carta Comunitaria de Rexionalización de 1988 invitaba aos Estados a dotarse dunha estrutura rexionalizada foi interpretada como un documento federalizante. Porén, nunca foi votada polo pleno.
[ii] Habermas afirma que o actual estadio da globalización debe ser entendido como proceso, non como estado final. Ao seu xuízo hoxendía a súa principal característica consiste en difundir por todo o mundo os produtos estandarizados por unha cultura de masas fortemente influenciada polos Estados Unidos (Habermas, 2000:101).
[iii] Stuart Mill afirmaba que “Hai que repetir, unha vez máis, que unha sociedade que queira ser feliz debe coidar con máis esmero a liberdade que a orde porque un Estado que empequenece aos seus cidadáns acaba comprobando que con homes pequenos non cabe facer grandes empresas”.

GAYS and MEDIA

Lesbian/Gay Pride Day is here again. Do media accept homosexuality as a "normal" choose? Is it still a tabu?
UAB's Portal de la Comunicación (http://www.portalcomunicacion.com/) offers a special report on this topic:

1. On-line articles on the reflection of gays in media:
Jordi Petit"De Alfredo Landa a Jesús Vázquez"
Marcus Antônio Assis Lima"Homosexualidad y medios: la batalla está empezando"
ANDERSON, Peter B.; FAKHFAKH, Akram; KONDYLIS, Mary Alice: "Attitudes Toward The Media's Portrayals of Gays and Lesbians". Electronic Journal of Human Sexuality, Volumen 2. Julio, 1999.
ASSIS LIMA, Marcus Antônio: "Breve histórico da imprensa homossexual no Brasil”. Biblioteca On-line de Ciências da Comunicação. 2001.
ASSIS LIMA, Marcus Antônio: "Fictionalization in the Homoerotic Discourse: Some Tracks for the Understanding of the Construction of the Identity". IAMCR Porto Alegre, 2004.
ASSIS LIMA, Marcus Antônio: "Media y memoria: construyendo una subjetividad gay". 23 Conferencia AIERI "Comunicación intercultural" - Barcelona 2002.
GÓMEZ, Ramón: "Homosexualidad y medios: viejos y nuevos elementos discriminatorios"
HERNÁNDEZ DE VELASCO, Irene: "Homosexualidad y medios de comunicacion". Fundación Triangulo.
NYLUND, David: "De Paseo por Roma: Homofobia, Heterosexismo y Charlas Deportivas en la Radio". Glaad Center for the Study of Media and Society. Noviembre, 2001.
ROQUE RAMÍREZ, Horacio N.: "El Idioma de (In)Visibilidad: Las Imágenes LGBT Latinas en las Noticias de Televisión y Prensa Impresa en Español". Glaad Center for the Study of Media and Society. Noviembre, 2003.
STREITMATTER, Rodger: "How Youth Media Can Help Combat Homophobia Among American Teenagers". Glaad Center for the Study of Media and Society. Enero, 2003.

2. On-line artcles on the relation between gays and mass-media:
COHEN, Lucy: "Redes Gay de TV a conquistar las masas".Video Age Latin. Enero, 2005.
GÓMEZ CRUZ, Edgar: "Género y Sexualidad en las Comunidades Virtuales". III Bienal de Comunicación, Puebla (México). Noviembre, 2001. Cibersociedad.
MARGARITA ANDERSSON, Yvonne: "Queer Media? Or What has queer theory to do with media studies?". 23 Conferencia AIERI "Comunicación intercultural" - Barcelona 2002
MARTÍ, Josep; VILLANUEVA, Javier: "Zero: Creación de un nuevo target publicitario". Jornades de Foment de la Investigació. Univeristat Jaume I.
SENDER, Katherine: "Business Not Politics: Gays, Lesbians, Bisexuals, Transgender People and the Consumer Sphere". Glaad Center for the Study of Media and Society.

3. Some texts:
"En EEUU crece el gasto en publicidad gay debido a cambios sociales". SantiagoGay.
"Internet, el cine, la radio y los suplementos son los medios más consumidos por el colectivo gay masculino". Noticiasdot.com
"Internet y el cine son los medios preferidos por el colectivo homosexual español". Noticiasdot.com
"La Comunidad LGBT América Latina en los Medios". Glaad.org
"La TV Rosa invade EEUU". Ciudad Internet.
"Los Medios en español. Cobertura de temas LGBT en la televisión". Glaad.org
"Los medios y la homosexualidad". SantiagoGay.
"Nace 'Pink TV', primera cadena temática en Francia para gays". IBLNews. Octubre, 2004.

4. Another links:
Amnistía Internacional. Documentos > Orientación sexual
Gay & Lesbian Alliance Against Defamation (GLAAD)
Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender: Full Text Papers and Reports
GLAAD Media Reference Guide, 6th Edition
ILGA - International Lesbian and Gay Association

22.6.05

JOURNAL OF COMMUNICATION: June 2005; Vol. 55, No. 2

Articles-----------------------------------------------------------------

Judge Nonverbal Communication on Trial: Do Mock Trial Jurors Notice? Ann Burnett and Diane M. Badzinski J Commun 2005 55: 209-224. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/209?etoc

Jayson Blair, The New York Times, and Paradigm Repair Elizabeth Blanks Hindman J Commun 2005 55: 225-241. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/225?etoc

Third-Person Effects and the Environment: Social Distance, Social Desirability, and Presumed Behavior Jakob D. Jensen and Ryan J. Hurley J Commun 2005 55: 242-256. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/242?etoc

Communication in a Fund-Raising Marathon Group Michael W. Kramer J Commun 2005 55: 257-276. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/257?etoc

Understanding Third-Person Perception Processes: Predicting Perceived Impact on Self and Others for Multiple Expressive Contexts Jennifer L. Lambe and Douglas M. McLeod J Commun 2005 55: 277-291. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/277?etoc

Third-Person Effect and Internet Pornography: The Influence of Collectivism and Internet Self-Efficacy Byoungkwan Lee and Ron Tamborini J Commun 2005 55: 292-310. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/292?etoc

War or Peace Journalism? Asian Newspaper Coverage of Conflicts Seow Ting Lee and Crispin C. Maslog J Commun 2005 55: 311-329. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/311?etoc

Quoted Out of Context: Contextomy and Its Consequences Matthew S. McGlone J Commun 2005 55: 330-346. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/330?etoc

Agenda Building, Agenda Setting, Priming, Individual Voting Intentions, and the Aggregate Results: An Analysis of Four Israeli Elections Tamir Sheafer and Gabriel Weimann J Commun 2005 55: 347-365. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/347?etoc

Beneath the Veneer of Fragmentation: Television Audience Polarization in a Multichannel World James G. Webster J Commun 2005 55: 366-382. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/366?etoc

The Optimal Form: Inadequacies and Excessiveness Within the Asiallinen [Matter of Fact] Nonverbal Style in Public and Civic Settings in Finland Richard Wilkins J Commun 2005 55: 383-401. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/55/2/383?etoc

----------Review and Criticism----------------------------------------------------------------- Gender, Race, and Class in Media: A Text-Reader (2nd ed.): Edited by Gail Dines & Jean M. Humez. Thousand Oaks, CA: Sage, 2003. xvi + 776 pp. $100.00 (hard), $54.95 (soft). Bill Yousman J Commun 2005 55: 403-404. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/reprint/55/2/403?etoc

Cyberactivism: Online Activism in Theory and Practice: Edited by Martha McCaughey & Michael D. Ayers. New York: Routledge, 2003. 310 pp. $21.95 (soft). Kirsten A. Foot J Commun 2005 55: 404-406. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/reprint/55/2/404?etoc

Contesting Identities: Sports in American Film: By Aaron Baker. Urbana: University of Illinois Press, 2003. x + 162 pp. $32.50 (hard). Kurt Lindemann J Commun 2005 55: 406-408. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/reprint/55/2/406?etoc

The Persuasion Handbook: Developments in Theory and Practice: Edited by James Price Dillard & Michael Pfau. Thousand Oaks, CA: Sage, 2002. 871 pp. $135.00 (hard). Pablo Brinol J Commun 2005 55: 408-410. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/reprint/55/2/408?etoc

Collective Behavior and Public Opinion: Rapid Shifts in Opinion and Communication: By Jaap van Ginneken. Mahwah, NJ: Erlbaum, 2003. xv + 301 pp. $69.95 (hard), $34.50 (discounted). Shelton A. Gunaratne J Commun 2005 55: 410-412. http://joc.oxfordjournals.org/cgi/reprint/55/2/410?etoc

14.6.05

Gonzalo Cortizo deixa de ser dircom de Trujillo

Segundo informa o sitio web El Confidencial.com, a ministra de Vivenda, María Antonio Trujillo, tería cesado como xefe de prensa ao periodista galego Gonzalo Cortizo oito meses despois de chegar ao cargo
Explica esta web que o ex xornalista da Ser chegou desde Santiago de Compostela a Madrid para mellorar a imaxe do Ministerio da Vivenda, pero non logrou acadar os obxetivos marcados. Indica ademáis El Confidencial.com que é xa o segundo xefe de prensa que ten María Antonia Trujillo.

LA CAPITAL prepara un novo xornal en... VIGO!

A editorial La Capital prepara o lanzamento nos próximos meses dun xornal para a área metropolitana de Vigo, segundo confirmou Juan Ramón Díaz, director xeral de El Ideal Gallego. O xornal (Diario de Vigo??), que terá como grandes competidores a Faro, La Voz e, quen sabe se ao Atlántico, asumirá segundo Díaz unha liña puramente "localista", nos termos en que cabeceiras como El Ideal Gallego asumen este concepto. ¿Terá este experimento mellores resultados que o xa lonxevo fracaso do Atlántico Diario? Lembremos que este intento de La Región de desembarcar na primeira cidade de Galicia non estaba mal plantexado en termos de oportunidade empresarial: a idea era sacar un xornal á esquerda do Faro, nun momento (1990) no que a cabeceira viguesa, aínda de propiedade familiar, estaba moi escorada cara a posicións conservadoras. Porén, semanas antes do lanzamento do AD, o Faro foi vendido ao grupo Moll, próximo ao Partido Socialista, quen lle deu ao decano da presna española unha orientación máis progresista (aínda que, como todos sabemos, cambiante coma o vento).
Por outra banda, parece case descartado o proxecto de La Capital de sacar á rúa o seu "Diario del Barbanza", do que se falaba hai uns meses.

Mark Felt AKA "Deep Throat"


Saladeprensa.org publica un especial sobre Deep Throat:

Los motivos secretos de Mark Felt El precio de un misterio El texto de Vanity Fair La versión de Woodward ¿Reportero y espía?

Ademais doutros contidos:

Setting the Agenda: The Mass Media and Public Opinion(Polity Press. Cambridge, England 2004. 184 pp.)

Hábitos profesionales delos periodistas latinoamericanosOscar Ordóñez A.

Newsweek: Noticias que matan(o cuando una disculpa no basta)

Press freedom in the U.S.: A national surveyof journalists and the American publicKen Dautrich, Chris Barnes

9.6.05


Posted by Hello

Programa Encontro:
“A comunicación no seu tempo”
Sección de Comunicación. Consello da Cultura Galega
Xoves 30 de xuño e venres 1 de xullo de 2005


A interdisciplinariedade e triangulación metodolóxica confírmanse como os grandes retos actuais para a investigación en historia da comunicación. As perspectivas histórica, profesional, lingüística, económica e social deben articularse en aras a obter unha visión holística dos fenómenos comunicativos. Ao igual que a pluralidade de olladas nas teorías e nas metodoloxías é determinante a pluralidade nos ámbitos de estudo. A posta en relación dos fenómenos locais con fenómenos producidos noutros espazos permite explicar dunha maneira global tódolos chanzos que asentan o avance na historia da comunicación. Por esta razón, a Sección de Comunicación do Consello da Cultura Galega, no seu afán por poñer piares na historia da noso xornalismo, preséntalles este encontro que realizará con historiadores da comunicación e da cultura que traballaron na recuperación da memoria nos distintos soportes comunicativos. O obxecto de estudo céntrase no intercambio de opinións e liñas de traballo sobre a investigación de comunicación e un diálogo fluído con outros investigadores que avanzaron considerablemente neste proceso. O encontro “A comunicación no seu tempo” contará con representantes de diversos espazos xeográficos e disciplinas (histórica, lingüística, comunicativa) co obxectivo final de favorecer o intercambio de experiencias investigadoras e de aplicacións metodolóxicas.

FICHA INSCRICIÓN:
As persoas interesadas no encontro poderán anotarse xa no encontro no correo comunicacion@consellodacultura.org ou ben no teléfono 981 957227. A inscrición é gratuíta.


Programa encontro: “A comunicación no seu tempo”

Coordinadores: Xosé López, Rosa Aneiros e Marcos Pérez

XOVES Día 30 de xuño

10. Inauguración

10,15.- Os mitos da comunicación e a cultura: O estabelecemento dos marcos teóricos para o estudo da comunicación. Miguel De Aguilera Moyano
11,15. Descanso
11,30. Apuntes metodolóxicos. Jaume Guillamet/J.L. Gómez Mompart
13. Fin da sesión

16,30.-Desafíos da investigación en comunicación e cultura. Manuel Parés Maicas
18. Descanso
18,15.Os soportes ao longo do tempo e a súa investigación
-Armand Balsebre (radio), Manuel Palacio (Tv), Javier Díaz Noci (Internet) e Miquel Rodrigo Alsina (papel)
20. Fin da sesión

VENRES. 1 de xullo

10-Iniciativas para recuperar a historia da comunicación en Galicia. Xusto Beramendi/ Victor Fernández Freixanes e Marcos Valcárcel
11,15. Descanso
11,30.-Perspectivas para a Comunicación e a cultura no seu tempo. Núria Simelio/ Amparo Moreno /Timoteo Alvarez
12.45.- Propostas para avanzar na investigación en cultura e comunicación. Antonio Checa/ Rosa Aneiros.
14.00 Almorzo

16,30.- Os avances na recuperación da memoria comunicativa dende diferentes ámbitos de estudo. Fortalezas e debilidades
-Josep M. Figueres
-Javier Fernández Sebastián
-Alberto Pena
-María Cruz Seoane
18.00. Fin da sesión